Αθήνα 26°C

περισσότερα »

Χάρις Αλεξίου-Δήμητρα Γαλάνη: Live Παλλάς 2012 (MINOS EMI)

3:16 13/8/2012
Text Size Μεγαλύτερα Γράμματα Μικρότερα Γράμματα mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
Χάρις Αλεξίου-Δήμητρα Γαλάνη: Live Παλλάς 2012 (MINOS EMI)

ΕΝΑΣ ΔΙΣΚΟΣ ΛΙΓΕΣ ΛΕΞΕΙΣ...

Απορώ τι καλούμαι να γράψω για αυτό το διπλό CD, το εκ των υστέρων τεχνικώς επεξεργασμένο «Live» και με το εκ των προτέρων αναμενόμενο περιεχόμενο;
Να πω πόσο μεγάλες τραγουδίστριες είναι οι κυρίες Γαλάνη και Αλεξίου; Να κάνω «είδηση» το παγκοίνως γνωστό δηλαδή.

Ή πόσο μεγαλύτερες θα ήταν αν παρέμεναν συνεπείς με το «κοινωνικά ευαίσθητο» προφίλ που χτίζουν τόσα χρόνια, αν δηλαδή δεν προσπαθούσαν να ξαναπουλήσουν την ιστορία τους στο Παλλάς (προς 70 ευρώ το κεφάλι), αλλά σεβόντουσαν λίγο το περιρρέον χάλι, που δε μπορεί, θα το έχουν προσέξει γύρω τους. (Ναι ξέρω, είναι οι αμοιβές των μουσικών και των τεχνικών, το κόστος της ενοικίασης του χώρου και το κέρδος του επιχειρηματία... ξέρω).

Ξεπερασμένη συζήτηση –τα γράψανε άλλοι όλα αυτά.

Να θυμίσω στους ελάχιστους πλέον αγοραστές CD ότι αυτά τα τραγούδια που περιέχονται εδώ, τα έχουν όλοι ήδη στις δισκοθήκες τους γιατί και οι δύο αυτές μεγάλες κυρίες του ελληνικού τραγουδιού έχουν κυκλοφορήσει τουλάχιστον 50 (διπλά) CD από τα δεκάδες live σόου τους τα τελευταία χρόνια και άλλα τόσα σε «συλλογές», «Best», «επανακυκλοφορίες» και λοιπά; Σιγά μην και δεν ξέρουν όλοι τα αδιέξοδα της δισκογραφικής βιομηχανίας...

Να γράψω, όπως κάνω για τα καινούρια δισκάκια, πώς πέρασα ακούγοντάς το; Κυρίως, έπληξα, οφείλω να πω. Υποκειμενικό είναι αυτό, φυσικά, αλλά έτσι υποκειμενικά ακούει κανείς μουσική.

Υπήρξαν και κάποιες στιγμές που οργίστηκα με την ορχήστρα και κάποιες «μοντερνιές» στις ενορχηστρώσεις, κάποιες άλλες θαύμασα (ξανά) τη μουσικότητα της Δήμητρας Γαλάνη. Επί ελαχιστότατα δεύτερα συγκινήθηκα με την προσπάθεια της Χάρις Αλεξίου, μετά ξαναθύμωσα (με τα συρραμμένα ρεφραίν που τα σιχαίνομαι), κι εκεί προς τα μέσα του δεύτερου CD με κατέλαβε μια παγωμάρα, μα μια παγωμάρα σα να 'πεσε ένας ολόκληρος Γενάρης μεσ' στο κατακαλόκαιρο.

Δεν ήθελα καθόλου ν' ακούω ή να διαβάζω πόσο πολύ «αγαπιούνται» οι δύο κυρίες του τραγουδιού και πόσα χρόνια ...σκαρφαλώνουν «μαζί» (από απόσταση) στα απόκρημνα της ελληνικής μουσικής δημιουργίας, ούτε να φαντάζομαι τα μπαλώματα που έγιναν στο στούντιο, ούτε να ακούω το κονσέρβα χειροκρότημα (ευτυχώς σύντομο) και το «χιούμορ» που αν δε είσαι εκεί δεν καταλαβαίνεις τι έγινε, και όλα αυτά τα γνωστά σε όποιον βάζει α ακούσει CD από «LIVE» ηχογράφηση.

Αχ αυτές οι αγαπημένες μεγάλες κυρίες του ελληνικού τραγουδιού, αν ήξεραν πόσο δύσκολη κάνουν κάθε χρόνο τη ζωή μου, που πρέπει να παλέψω για να μη τις «χάσω» μέσα απ' στο μυαλό μου. Αν ήξεραν πόσο αγχώνομαι -κρατώντας την αναπνοή μου σχεδόν- μην τυχόν και μου κάνει κάνα ξαφνικό delete ο εγκέφαλος και μείνω με τα «live» σε πακέτο που εμπορεύονται αφειδώς τα τελευταία πολλά χρόνια αντί με τις μεγάλες στιγμές που έχω περάσει μαζί τους παλιότερα.

Αν ήξεραν τι παθαίνει ένας θεατής-θαυμαστής τους που τις θυμάται δίπλα στο Χατζιδάκι στο Σείριο, για παράδειγμα, όταν τις βλέπει μέσα στις άθλιες πίστες που επιλέγουν για να «συναντηθούν» με το κοινό τους. Αυτό το μεγάλο και γενναιόδωρο κοινό τους το οποίο μάλλον δεν το λυπούνται καθόλου, λέω, αλλιώς δεν θα καταδέχονταν να το βλέπουν στριμωγμένο σα σαρδέλα να πληρώνει 200 ευρώ το μπουκάλι, για να τις ακούσει «σκεπασμένες» από ενός «ροκ» κιθαρίστα τα απωθημένα riff ή την ώρα που τσακώνεται ο σερβιτόρος με την κυρία από το γκρουπ του πούλμαν, η οποία δεν μπορεί να μασήσει το κακοψημένο κρέας του «μενού».

Αγαπητέ αναγνώστη, την πάτησες καημένε, αν μπήκες εδώ μέσα για να διαβάσεις «κριτική» για το «καινούριο» cd της Αλεξίου με τη Γαλάνη.

Καταρχάς διότι τέτοιο δισκάκι δεν υπάρχει και δεύτερον και χειρότερον, έπεσες πάνω μου, σε μέρα που δεν μπορώ να δαμάσω το μυαλό και να το βάλω να σκεφτεί πολιτικώς ορθώς. Προσπαθώ όμως, έστω κι αν η σκέψη είναι γυρίστρω και πάει από 'δω κι από 'κει, να μην είναι αγενής και να παραμένει σεβάσμια όπως απαιτεί η πολύχρονη παρουσία των δύο κυριών στα σημαντικά μουσικά πράγματα.

"Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σα ροκ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα"

Χειροκρότημα υπάρχει, αλλά «ζωντανοί» με την έννοια του «ανασαίνω αλήθειες και πάλλομαι δίπλα σου», δεν είμαι σίγουρη.

Πού είχα μείνει όμως; Στις όμορφες αναμνήσεις που έχουμε εμείς οι τυχεροί παλαιότεροι, ενώ οι καλές ερμηνεύτριες δεν θέλουν πλέον να ασχολούνται με εμάς τους αρχαίους φαν, αλλά θέλουν να μιλήσουν με νεώτερο κοινό που δεν «θυμάται», αλλά μαθαίνει τώρα. Το θέμα όμως είναι ποιον και πώς μαθαίνει τώρα?

Οι μεγάλοι της γενιάς των κυριών Γαλάνη και Αλεξίου, στέλνουν εδώ και κάτι χρόνια το μήνυμα πως αν θέλεις να γνωρίσεις τις σημαντικές φωνές και ερμηνείες τους πρέπει να πληρώσεις 50-70 ευρώ το κεφάλι και να πας να χωθείς μέσα σε κάποιο πιστομάγαζο μαζί με άλλα 2000 μεθυσμένα «κεφάλια» που είτε την Αλεξίου και τη Γαλάνη ακούν είτε τη Σούζη Φρούζη τους κάνει το ίδιο, διότι η μεθο-θολούρα τη μόνη απαίτηση που έχει είναι άλλο ένα ουισκάκι.

Κι αυτά, από καλλιτέχνες που είχαν την ευτυχία και την ευκαιρία να δουλέψουν και να διδαχθούν από τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη ή τον Λοϊζο και όλες εκείνες τις ταλαντούχες γενιές λαϊκών και έντεχνων δημιουργών που πιάνει από τον Τσιτσάνη και την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και φτάνει μέχρι τον Μικρούτσικο, τον Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου.

Από τις φωνές των μεγάλων αυτών κυριών έχει γίνει «κόμπος η χαρά» της μισής Ελλάδας, κι έχει γονατίσει προσευχόμενη η άλλη μισή. Αυτό το γεγονός γιατί πρέπει να το σέβομαι περισσότερο εγώ (η κάθε εγώ) από τις ίδιες, σκέφτομαι καμιά φορά; Και γιατί να δέχομαι μηνύματα από το κοινό σας που μου λένε ότι αυτό το κοινό σας αγαπάει περισσότερο απ' όσο εσείς δείχνετε να αγαπάτε εσείς τον εαυτό σας;

«Πόση ανάγκη από πολύ ψηλό κασέ έχουν πια;», με ρώτησε μία Καίτη σε ένα e-mail, η οποία δεν μπόρεσε να έρθει να σας δει στο Παλλάς διότι δεν είχε (ούτε δουλειά ούτε δανεικά).

Αλήθεια γιατί κυκλοφόρησε αυτό το δισκάκι?

Για να δώσετε την ευκαιρία σε όσους δεν μπόρεσαν να έρθουν να σας δουν, να πάρουν μία γεύση από το πόσο καλά και όμορφα πέρασαν όσοι τα κατάφεραν ή για να περάσουν «καλά και όμορφα», όπως γράφουν οι κυρίες στα προσωπικά τους σημειώματα στο ένθετο βιβλιαράκι με τα photoshopαρισμένα πορτρέτα τους;

Ειλικρινά απαντήσεις δεν έχω –άσε που δεν είναι κι η «δουλειά» μου να έχω απαντήσεις για τίποτα. Απορίες όμως είναι γεμάτη –όπως πάντα.

Και εκτός από τις προφανείς περί «εικόνας» vs ουσίας, ή χρήματος vs ανάγκης επικοινωνίας με το κοινό, έχω και μία ακόμη:

Τον 20ο αιώνα που είχαμε την τύχη να ζήσουμε, βγήκε μια γυναίκα ερμηνεύτρια η οποία άφησε μια μεγάλη κληρονομιά για τις επόμενες. Το όνομά της ήταν Μαρία Καλλάς και έκανε μια επανάσταση στο τραγούδι επιστρέφοντας στην πηγή (που είναι το κείμενο και η παρτιτούρα), απαγορεύοντας στον εαυτό της «ευκολίες» και δίνοντας στην τέχνη της ερμηνείας και στην τέχνη της τη ζωή της.

Ολα τα στοιχεία για τα οποία λατρεύεται η Κάλλας, όλο το δημιούργημα και το κληροδότημά της δεν βρέθηκε ένας καλλιτέχνης να τα παραλάβει και να τα υιοθετήσει;

[Ούτε όσα δίδαξαν η Τζάνις Τζόπλιν, η Μπίλι Χόλιντεϊ, ο Ζακ Μπρελ -για ν' αναφέρω μόνο τρεις- δεν παρέλαβε επίσης κανείς.]

Και, ακόμη χειρότερα, ούτε όσο δίδαξε με τη στάση ζωής του ο Μάνος Χατζιδάκις δεν υιοθέτησε κανείς, και ειδικά οι δύο αυτές μεγάλες κυρίες του ελληνικού τραγουδιού οι οποίες επέλεξαν να περιλάβουν μέσα στο διπλό «ζωντανό» δισκάκι τους την «Αθανασία» του Νίκου Γκάτσου. Τι παράξενη επιλογή, αλήθεια.

Τι να ζητά άραγε η Αθανασία μέσα σε ένα δισκάκι που κάπου μεταξύ ρετούς στις φωτογραφίες ή τα «αναντάμ παπαντάμ» της ορχήστρας για λόγους «εκμοντερνισμού» του ήχου, μάλλον προς την ευθανασία ρέπει παρά προς το ταπεινό κλωναράκι δυόσμου...

«Τι ζητάς, Αθανασία, στο μπαλκόνι μου μπροστά,
Ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά»

Παράξενη θυσία, δεν ξέρω. Αλλά μεγάλη θυσία τη θέλει...

ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ:

«Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου
Τα πλήρωσα με τη φωνή μου»
[Να και μία εξομολόγηση για πρώτη φορά δημοσίως από τη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία όλοι ξέρουμε (όχι επειδή το έγραψε κάποιος, αλλά διότι το ακούμε) έχει προβλήματα με τη φωνή της. Δεν είναι η πρώτη και δε θα είναι η τελευταία, φαντάζομαι. Το θέμα δεν είναι αν η φωνή χάσει κάποιες νότες ή τη σταθερότητά της. Το θέμα, κυρία Αλεξίου, είναι η διαχείριση του ...θέματος. Κι εσείς το διαχειρίζεστε λάθος, αν μου επιτρέπετε να το πω. Πολύ λάθος. ]

ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΩ;
Εμένα περιμένεις να σου πω αν θα αγοράσεις ακόμη ένα LIVE που δεν είναι εντελώς λάιβ, με τραγούδια που έχουν πει οι δύο μεγάλες αυτές φωνές, ενορχηστρωμένα και παρουσιασμένα για το σημερινό κοινό; Ακόμη δεν έχεις πάρει είδηση αν σε συγκινεί το «ακόμα κι έτσι»;

ΥΓ. Κείμενο γραμμένο με μεγάλη αγάπη για τις δύο κυρίες και πέντε δόσεις σεβασμού.

Γεωργία Λαιμού.
Ακούς φωνές; Πες το μου να ησυχάσεις...:
gplemos1@ath.forthnet.gr

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ/TRACKS:

CD1

1. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

2. Χαλασιά μου

3. οδός Αριστοτέλους

4. Αγάπη μέσα στην καρδιά

5. Μια καλημέρα

6. Αν μ' αγαπάς φίλα σταυρό

7. Ξημέρωνει

8. Συνάντηση/ Ζήτα μου ό,τι θες

9. Ηταν μια φορά κι έναν καιρό

10. Χορός με τη σκιά μου

11. Θάλασσα πλατιά

12. Εμένα με συμφέρει

13. Στερεότυπα

14. Ελα μαζί μου

15. Εσύ με ξέρεις πιο πολύ

16. Δικαίωμα

17. Μινοράκι

18. Τράβα Σκανδάλη

19. Πανσέληνος

20. Το χειροκρότημα

21. Τζαμάικα
CD2

22. Φτάνει φτάνει

23. Για ένα τανγκό

24. Τα πέδιλα

25. Θεός αν είναι

26. Οι φίλοι μου χαράματα

27. Ατομική μου ενέργεια

28. Ζήλια μου

29. Μ' αγαπούσες θυμάμαι μια φορά

30. Να ζήσω ή να πεθάνω

31. Um Pincelada

32. Η μέρα εκείνη δε θ' αργήσει

33. Αθανασία

34. Δι' ευχών

35. Ολα σε θυμίζουν

36. Δυο μέρες μόνο

ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ: Χάρις Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

5/8 Κερδίστε προσκλήσεις για το Happy festival

1/8 Κερδίστε προσκλήσεις για την Μποφίλιου στην Τεχνόπολη

31/7 Κερδίστε πρόσκλησεις για τον Παύλο Παυλίδη & οι B-movies
31/7 Κερδίστε προσκλήσεις για το κρητικό Φεστιβαλάκι
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ